Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2015

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ: Στη μνήμη του Τούρκου κομμουνιστή ποιητή της «πιο όμορφης θάλασσας» που πέθανε σαν σήμερα στα 1963.

           «Μια θρησκεία, ένας νόμος, ένα δίκαιο:/Η  δουλειά του εργάτη»...
 Ναζίμ Χικμέτ

Ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψει κάποιος, πως ο άνθρωπος που έγραψε αυτούς τους στίχους ήταν 17 ετών. Ακόμη δυσκολότερο ήταν να πιστέψει πως καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Τέλος, θα ήταν μάλλον αδύνατον να δεχτεί πως στα παραπάνω θα έπρεπε να προσθέσει, ότι ο ποιητής ήταν και δόκιμος στη ναυτική σχολή της Κωνσταντινούπολης!
 
Βρισκόμαστε στα 1919. Η Επανάσταση του Οχτώβρη ατσαλώνεται μέσα στη φωτιά και το σίδερο του εμφυλίου και της ιμπεριαλιστικής, ασφυκτικής περικύκλωσης. Οι ιδέες και το μήνυμά της απλώνεται στις καρδιές των καταπιεσμένων όλου του πλανήτη. Ο νεαρός Τούρκος δόκιμος θα έκανε πολύ σύντομα, τη δική του έφοδο προς την αιωνιότητα...

Δευτέρα 16 Δεκεμβρίου 2013

Στη μνήμη της Μαριέττας Ριάλδη: "Σώπα μη μιλάς".


"Σώπα μη μιλάς" - ποίηση Αζίζ Νεσίν.

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε. Κι επιτέλους
αν ο λόγος είναι άργυρος
η σιωπή είναι χρυσός.

Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου 2013

Αυτοί που ελπίζουν...

Τι περιµένετε;

Ότι οι κουφοί παραχωρήσεις θα σας κάνουν
κι ότι οι αχόρταγοι
κάτι θε να σας δώσουν!
Οι λύκοι θα σας ταΐσουνε αντί να σας καταβροχθίσουν!

Από φιλία
θα σας προσκαλέσει η τίγρη
να της βγάλετε τα δόντια!

Τέτοια περιµένετε! 

                        Μπέρντολντ Μπρεχτ

Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013

Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι - Επίκαιροι αμίλητοι


Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες
περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά
μας οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα
τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι
φτιαγμένο.
Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και που το παράπονό τους να πούνε;
Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,
μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,
άλλο δε μας μένει.