Ο Φιντέλ, η Κούβα και η αστική προπαγάνδα

Γράφει ο Νίκος Μόττας* //

Ο θανάτος του Φιντέλ Κάστρο αποτέλεσε την αφορμή για να ξεδιπλωθεί, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, μια ενορχηστρωμένη επίθεση ενάντια στο ιστορικό ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης και την σοσιαλιστική Κούβα. Το συνονθύλευμα του αντικομμουνισμού, από την ακροδεξιά μέχρι την σοσιαλδημοκρατία, δεν έχασε την ευκαιρία να συκοφαντήσει τον κουβανό επαναστάτη, πότε αποδίδοντας του χαρακτηρισμούς (δικτάτορας, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα κλπ) και πότε αναπαράγοντας αποδεδειγμένα ψευδείς πληροφορίες για τη δήθεν αμύθητη περιουσία και την προσωπική του ζωή.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1886: Μικρό ιστορικό για την καθιέρωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Στα 130 χρόνια από τους νεκρούς εργάτες του Σικάγο για την καθιέρωση του 8ωρου.

Οι Αλμπερτ Πάρσονς, Ογκουστ Σπάις και Μάικλ Σουάμπ

Κλείνουν 130 χρόνια από το Μάη του 1886, όπου η εργατική τάξη των ΗΠΑ πλήρωσε με αίμα τον ηρωικό ταξικό αγώνα για την επιβολή της 8ωρης εργασίας ως ημερήσιο εργάσιμο χρόνο αντί της 10ωρης, 11ωρης έως και 14ωρης που ήταν έως τότε.

Οι πρώτες ενέργειες του εργατικού κινήματος για την επιβολή της 8ωρης εργάσιμης μέρας άρχισαν στις ΗΠΑ από το 1863, αν και ως ιδέα υπήρχε από πολύ πιο πριν. Μετά βεβαίως από τον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (1861- 1865), άρχισαν εντατικοί αγώνες για το 8ωρο, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Καρλ Μαρξ:

«Ο πρώτος καρπός του εμφυλίου πολέμου ήταν η ζύμωση για το οκτάωρο που με ταχύτητα ατμομηχανής προχωρεί από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό Ωκεανό, από τη Νέα Αγγλία ως την Καλιφόρνια.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ 25η Μαρτίου: ΖΗΤΩ η Επανάσταση του 1821 ... Μερικές Σκέψεις ...

Γράφει ο Μάνος Δούκας

Ρεαλισμός και 1821 ... Νομιμότητα και 1821 ...
Βία και 1821 ...  " Όλοι μαζί " και 1821 ... 

Κάθε φορά που κοντεύει μια τέτοιου μεγέθους εθνική επέτειος, αναγκαστικά ο καθένας κάνει τις σκέψεις του. Θα μοιραστώ λοιπόν κι εγώ μαζί σας τις δικές μου.

Για θέματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές. 

Θέματα με αφορμή την ιστορική αυτή επέτειο: 

1. Ο «ρεαλισμός» ποτέ δε «γράφει» ιστορία. Ποτέ δεν αλλάζει την κατάσταση. Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kι η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους «τρελούς». Δηλαδή τους επαναστάτες. 

ΙΣΤΟΡΙΑ: “Και πάλι (δυστυχώς) για τον κο Ρίχτερ”: Απάντηση του καθηγητή Γιώργου Μαργαρίτη στη συνέντευξη στήριξής του στην Καθημερινή

Με αφορμή συνέντευξη που παραχώρησε ο Γερμανός καθηγητής Χάινς Ρίχτερ στην “Καθημερινή”,  ο καθηγητής Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής σύγχρονης και πολιτικής ιστορίας στο ΑΠΘ, απαντά στον Γερμανό συνάδελφό του για τις θηριωδίες των γερμανών στην Κρήτη:

Στην εφημερίδα Καθημερινή, στις 5 Δεκεμβρίου 2015 (ημερομηνία ηλεκτρονικής έκδοσης) φιλοξενήθηκε συνέντευση του Γερμανού «ιστορικού» Χάϊνς Ρίχτερ στην δημοσιογράφο Λίνα Γιάνναρη. Η συνέντευξη έφερε τον τίτλο «Η ιστορική επιστήμη στο εδώλιο», και με τον τρόπο που παρουσιάστηκε προφανώς στιγμάτιζε την δικαστική διώξη εναντίον του «ιστορικού». Μέσα από τον τίτλο και τα συμφραζόμενα η δημοσιογράφος και η εφημερίδα θεώρησαν ότι διώκεται και δικάζεται η ιστορική έρευνα και όχι η ανοικτή προάσπιση ναζιστικών πρακτικών και νεο-ναζιστικών «ιστορικών θέσεων».

ΙΣΤΟΡΙΑ: Η αναθεώρηση της ιστορίας και η «κανονικοποίηση» του παρελθόντος

Γράφει ο Θανάσης Αλεξίου

Καθηγητής Κοινωνιολογίας/Πανεπιστήμιο Αιγαίου 

 

Αυτό που τίθεται ως ιδεολογική και πολιτική προτεραιότητα και «άλλαξαν» οπτική (Παράδειγμα) πολλοί ιστορικοί εντός και εκτός Ελλάδος, είναι ότι στο «τέλος της ιστορίας» ο καπιταλισμός θα πρέπει να εμφανιστεί ως η μοναδική και τελευταία αφήγηση. Ωστόσο ο καπιταλισμός χωρίς τον ιμπεριαλισμό (και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις) θα ήταν «μια παιδική χαρά», όπως περίπου προβάλλεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση από τους θιασώτες της  «Ευρώπης των λαών».

Από την άλλη η ίδια η Γερμανία πρέπει να εμφανιστεί στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως ως ηγεμονική δύναμη  με «καθαρό» παρελθόν ώστε να επεμβαίνει με ιμπεριαλιστική «άνεση», όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Μ. Βρετανία στην Γιουγκοσλαβία, στην Ουκρανία, στο Αφγανιστάν, στη Συρία κ.α. Εδώ όμως υπάρχει το πρόβλημα του γερμανικού παρελθόντος. Επομένως αυτό θα πρέπει κατά κάποιο τρόπο να ομαλοποιηθεί για να αποκατασταθεί και το προφίλ της Γερμανίας.

Η ιστορία στην κουβανική καθημερινότητα (Α΄ Μέρος)

Γράφει η Νατάσα Τερλεξή

στο Ατέχνως.  

 

 

Γιατί είναι παντού ο Χοσέ Μαρτί;

 

Α΄ Μέρος

Η μπριγάδα έχει ένα ορισμένο «τελετουργικό», που περιλαμβάνει καταθέσεις στεφάνων, φόρους τιμής και χαιρετισμούς. Αυτό το ιδιότυπο τελετουργικό πρέπει να το συνηθίσεις, γιατί είναι ένα κομμάτι της καθημερινής ζωής στην Κούβα.

 

Αυτή η διαρκής ύφανση του παρελθόντος μέσα στο παρόν είναι ένας από τους τρόπους που συνεχώς μεταλαμπαδεύεται ένα ήθος συλλογικού αγώνα στην επόμενη γενιά. Αν και κάποιες φορές δείχνει να χάνει τη φρεσκάδα του, πάντα περικλείει απρόσμενα στοιχεία αυθορμητισμού και προσωπικής συμμετοχής.

 

Στην μπριγάδα δεν γίνεται κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί «Σεμινάριο Ιστορίας της Κούβας». Όμως τη συνθέτει κανείς από μόνος του, μέσα από επισκέψεις σε μνημεία και μουσεία τα οποία καταφέρνουν να είναι σεμνά και κατατοπιστικά. Το φετινό πρόγραμμα είχε 4 τέτοιες επισκέψεις:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Μονοπώλια και Φασισμός - δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται (με βάση αρχειακό υλικό από τις Δίκες της Νυρεμβέργης).

γράφει ο  Αναστάσης Γκίκας,
δρ. Πολιτικών Επιστημών,
συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

 

Εισαγωγή.

Στις εκλογές του Μάη 1928 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας άγγιξε το ναδίρ της εκλογικής του επιρροής, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,6% των ψήφων και έχοντας χάσει πάνω από το μισό της δύναμής του από το 1924. Δύο χρόνια αργότερα και μεσούσης της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης οι Ναζί είδαν τα ποσοστά τους να εκτοξεύονται στο 18,3%. Το 1930 όμως δεν ήταν απλά η χρονιά της εκλογικής ανάκαμψης του φασισμού στη Γερμανία. Ηταν επίσης η χρονιά όπου το γερμανικό βιομηχανικό και τραπεζικό κεφάλαιο, «γοητευμένο» από τις «λύσεις» που προσέφερε ο φασισμός στα αδιέξοδά του, άρχισε πλέον να στηρίζει ανοιχτά και αποφασιστικά το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Α. Χίτλερ.

9η Μάη: Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών.

                            στη μνήμη

του αξέχαστου Μπάμπη Αγγουράκη (*)

που τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο,

αποχαιρέτησε τη ζωή (12.05.14)

¨... Την 1η Μάη 1945 η Κόκκινη Σημαία υψώθηκε στο Ράιχσταγκ. Τη νύχτα της 8ης προς 9η Μαΐου η Γερμανία συνθηκολόγησε άνευ όρων.

 

Η Αντιφασιστική Νίκη των Λαών έγινε κατορθωτή χάρη στον τιτάνιο αγώνα και τις αμέτρητες θυσίες του Σοβιετικού λαού, πρώτα και κύρια των Σοβιετικών κομμουνιστών, χάρη στον ηρωικό αγώνα των λαϊκών αντιστασιακών κινημάτων, στα οποία πρωτοστάτησαν οι κομμουνιστές.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ: 73 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Πρίν 73 χρόνια, σαν σήμερα, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941, αποφασίστηκε, στην κατεχόμενη από τα ναζιστικά στρατεύματα Αθήνα, η ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).

Η ίδρυση και η δράση του ΕΑΜ στάθηκε από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα ενώθηκαν και πάλεψαν πλάι – πλάι, κάτω από τις δοξασμένες σημαίες μιας ενιαίας πατριωτικής απελευθερωτικής οργάνωσης, τόσο τεράστια πλήθη, που μετριούνταν σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αγωνιστές και αγωνίστριες.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Ιούλιος 1914 - Ιούλιος 2014) - Μέρος τρίτο

Γράφει ο Αναστάσης Γκίκας,

μέλος του τμήματος ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ

Η λήξη του πολέμου: Ο απολογισμός για τους αστούς και τους προλετάριους.
Η νικηφόρα πορεία της επανάστασης στη Ρωσία, η εξέγερση των ναυτών του γερμανικού στόλου στο Κίελο και η εξάπλωση του επαναστατικού πυρετού σ' όλα τα προλεταριακά κέντρα της Γερμανίας (Νοέμβρης 1918), οι επαναστατικές εκδηλώσεις στους στρατούς και τα μετόπισθεν μιας σειράς ιμπεριαλιστικών χωρών (Γαλλία, Αυστροουγγαρία, κ.α.), επέσπευσαν τις διαδικασίες για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Ετσι, στις 11 Νοέμβρη 1918 στην Κομπιένη της Γαλλίας υπογράφτηκε ανακωχή μεταξύ της Γερμανίας και της Αντάντ, που ουσιαστικά σήμανε και το τέλος του πολέμου.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Ιούλιος 1914 - Ιούλιος 2014) - Μέρος δεύτερο

Γράφει ο Αναστάσης Γκίκας,

μέλος του τμήματος ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ

Η έκρηξη του πολέμου και η στάση της σοσιαλδημοκρατίας.

Την αφορμή, για την ολομέτωπη ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δύο διαμορφωθέντων ιμπεριαλιστικών συνασπισμών, έδωσε στις 28 Ιούνη 1914 η δολοφονία του διαδόχου της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας Φραγκίσκου Φερδινάνδου και της συζύγου του από Σέρβους εθνικιστές στο Σαράγεβο. Ενα μήνα μετά (28 Ιούλη) τα αυστροουγγρικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Σερβία, πυροδοτώντας σειρά αλυσιδωτών γεγονότων. Στις 31 Ιούλη η Ρωσία - σύμμαχος της Σερβίας - κήρυξε γενική επιστράτευση, προκαλώντας την αντίδραση της Γερμανίας, η οποία την επόμενη μέρα (1 Αυγούστου) της κήρυξε τον πόλεμο. Στις 3 Αυγούστου, η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο και στη Γαλλία, ενώ την επομένη η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία. Προοδευτικά εντάχθηκαν στον πόλεμο 38 χώρες, που μαζί με τις αποικίες τους, κάλυπταν το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού του πλανήτη.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ (Ιούλιος 1914 - Ιούλιος 2014) - Μέρος πρώτο

Γράφει ο Αναστάσης Γκίκας,
μέλος του τμήματος ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ

«Είναι αδύνατο να καταλάβει κανείς το δοσμένο πόλεμο αν δεν καταλάβει την εποχή», έγραφε ο Λένιν τον Αύγουστο του 1916, δύο χρόνια μετά την έναρξη του Α' Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού Πολέμου.1 Μια εποχή, που ήδη από τα τέλη του 19ου αρχές του 20ού αιώνα, χαρακτηριζόταν από το πέρασμα του καπιταλισμού στο ανώτατο, μονοπωλιακό του στάδιο, τον ιμπεριαλισμό. Η κυριαρχία των μονοπωλιακών ενώσεων στις οικονομίες των ανεπτυγμένων καπιταλιστικά κρατών, τα υπερκέρδη από την εξαγωγή κεφαλαίων και η ανάγκη εξασφάλισης πρώτων υλών και αγορών, όξυναν τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για την κατάκτηση εδαφών και τη διεύρυνση των οικονομικών σφαιρών επιρροής.

25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821: Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το λαό αρκεί να το θελήσει.

Με αφορμή τον εορτασμό της Λαϊκής Επανάστασης του 1821 δημοσιεύουμε επίκαιρη ανάρτηση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Παλαιού Φαλήρου με ενδιαφέροντα ζητήματα που αφορούν στην ουσία της ιστορικής αυτής επετείου.

O Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Παλαιού Φαλήρου τιμά την επανάσταση του 1821.Τιμά τους ηρωικούς και δίκαιους αγώνες του λαού μας που μας εμπνέουν να αγωνιστούμε με τη σειρά μας κόντρα στο φόβο και την ηττοπάθεια. 

Με την ευκαιρία  της σημαντικής αυτής επετείου θα επιχειρήσουμε να θέσουμε μερικά ζητήματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές και που ίσως αποτελούν την ουσία του μαθήματος της Ιστορίας που γίνεται συναρπαστικό όταν δεν καταγράφει απλώς αλλά διδάσκει και εμπνέει για νέους αγώνες. 

«6 Μάρτη 1910: Η εξέγερση των… τσιφλικάδων της Θεσσαλίας»

Της Μαρίας Πετρά *

Παραπλανητικός, είναι η αλήθεια, ο τίτλος του άρθρου, για όποιον γνωρίζει έστω και λίγα πράγματα για την αγροτική εξέγερση του Κιλελέρ στις 6 του Μάρτη το 1910. Ο παραπλανητικός, όμως, αυτός τίτλος, δεν είναι τίποτε άλλο, από το συμπέρασμα που μπορεί να αποκομίσει ο μαθητής της Γ' Λυκείου στο μάθημα της Ιστορίας κατεύθυνσης.

ΙΣΤΟΡΙΑ: Η επέτειος της μάχης του Στάλινγκραντ (31.01.1943)

Ήταν 31 Γενάρη του 1943. Πριν από ακριβώς 71 χρόνια η Ανώτατη Διοίκηση των Σοβιετικών Ενόπλων Δυνάμεων εκδίδει το Ανακοινωθέν για τη συντριβή των Ναζί  στο Βόλγα. Την ίδια μέρα παραδίδεται η νότια ομάδα των γερμανικών ναζιστικών δυνάμεων με επικεφαλής τον διοικητή της 6ης στρατιάς Φ. Πάουλους, που μόλις είχε προαχθεί από τον Χίτλερ σε στρατάρχη. Το ανακοινωθέν είναι ουσιαστικά η αναγγελία της νίκης στη μάχη του Στάλινγκραντ, η οποία ολοκληρώνεται στις 2 Φλεβάρη του 1943, με την παράδοση των τελευταίων υπολειμμάτων της βόρειας ομάδας των γερμανικών δυνάμεων.

Ημερίδα για τον αντικομμουνισμό και την παραχάραξη της Ιστορίας μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Εισηγητής: Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ.

• Η διδασκαλία της σύγχρονης ιστορίας στα ελληνικά Πανεπιστήμια.
• Μαζάουερ, Σκοτεινή Ήπειρος: Ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας, Αθήνα, 2001 (1998)

 Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι,

Σε εποχές όπου το κυρίαρχο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα κλονίζεται, σε εποχές κρίσης, οι άρχουσες τάξεις αλλά και οι άλλοι συντελεστές της πολιτικής έχουν την τάση να στρέφονται στην ιστορία. Είναι κάτι το αυτονόητο. Τα ερωτήματα, τα διλήμματα που το προβληματικό σήμερα θέτει, στρέφουν σχεδόν αναγκαστικά, την αναζήτηση προς το παρελθόν. Αυτό που τους συμβαίνει σήμερα, οι άνθρωποι, οι κοινωνίες, θέλουν να το συγκρίνουν με ό,τι ανάλογο συνέβη στο χθες, και συνακόλουθα να το κατανοήσουν, στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό, νa αποκτήσουν τέλος πάντων ένα είδος γνώσης από την πείρα ανθρώπων και κοινωνιών που έζησαν παρόμοιες καταστάσεις σε προγενέστερες εποχές.

Σημασία έχει η οργάνωση των δικών μας αντιστάσεων.

Μία νεαρή κοπέλα πεθαίνει μετά από 30 ώρες δουλειάς. Δούλευε ως κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρία. Στις 21 Αυγούστου 2013 ένας 21χρονος Γερμανός φοιτητής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκανε την πρακτική του άσκηση στην τράπεζα «Bank of America» στο Λονδίνο, βρέθηκε νεκρός μετά από 72 ώρες συνεχούς εργασίας.

Δουλειά κειμενογράφου σε διαφημιστική και πρακτική σε κεντρική τράπεζα στο Λονδίνο. Δουλειές γραφείου. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Είναι αρκετό για να μας δώσει μια ικανοποιητική εικόνα των συνθηκών εργασίας ότι αναφερόμαστε σε τέσσερις τοίχους ενός γραφείου; Είτε αναφερόμαστε στο 2013 είτε αναφερόμαστε στο 1863 κάποια πράγματα φαίνεται να μην έχουν αλλάξει:

ΥΠΗΡΧΑΝ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ;

Με αφορμή δημοσίευμα της εφ. "Εμπρός" της 21ης Νοέμβρη 2013:  «Εκδήλωση για το Πολυτεχνείο με προβολή ταινίας υπό τον τίτλο «Ο μύθος του Πολυτεχνείου» στο 6ο Γυμνάσιο Μυτιλήνης» 

Προτού ο αναγνώστης μας διαβάσει άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου απάντηση "στους διαδικτυακούς ΕΣΑτζήδες", όπως πολύ εύστοχα τους αποκαλεί ο αρθρογράφος, ας δούμε το παρακάτω video "αφιερωμένο εξαιρετικά" στη μνήμη όσων έπεσαν νεκροί απ΄ τα πυρά του στρατού και της αστυνομίας κατά τις ματωμένες μέρες του Νοέμβρη του ΄73. 

 

Γράφει σχετικά ο Νίκος Μπογιόπουλος στο enikos

  "... Κάποτε ρώτησαν τον Γκέμπελς αν υπήρχαν κρεματόρια κι αν οι ναζί είχαν επιδοθεί στην εξολόθρευση των Εβραίων. Κι εκείνος απάντησε: «Αδύνατον, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα το γνώριζα»! Η ιστορία του γκεμπελισμού είναι επομένως παλιότερη των αποβρασμάτων που την υπηρετούν. Η διαφορά πλέον είναι ότι ο γκεμπελισμός πέραν των παλιών μεθόδων, αξιοποιεί και νέες μορφές διάχυσής του, όπως για παράδειγμα αυτός ο παράλληλος και συχνά ανεξέλεγκτος κόσμος του διαδικτύου. 

Όποιος επιχειρήσει να σερφάρει τούτες τις μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου στο διαδίκτυο θα διαπιστώσει ότι είναι αδύνατον να μείνει ανέγγιχτος από τα βρομόνερα του γκεμπελισμού. Η προσφιλής ενασχόληση των διαδικτυακών «ΕΣΑτζήδων» είναι  η διακίνηση της θεωρίας πως «δεν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο» και πως «οι νεκροί  του Πολυτεχνείου είναι μύθος»…

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: Η συμβολή των εκπαιδευτικών στην Εθνική Αντίσταση

Αποσπάσματα από ομιλία της Κυριακής Καμαρινού,

μέλους της Συντακτικής Επιτροπής των «Θεμάτων Παιδείας», 

σε εκδήλωση των φοιτητικών συλλόγων Παιδαγωγικών της Αθήνας.

Η  Κυρ. Καμαρινού στο βήμα της εκδήλωσης

Από το μεγαλειώδη αγώνα του λαού μας κατά των ξένων κατακτητών - ιμπεριαλιστών στη διάρκεια της δεκαετίας του '40 (1940-1949) ήταν δύσκολο να λείψουν οι εκπαιδευτικοί, αφενός, γιατί ο αγώνας αυτός είχε το χαρακτήρα του παλλαϊκού ξεσηκωμού και οι εκπαιδευτικοί, «παιδιά του λαού οι ίδιοι, ζυμωμένοι με τον ιδρώτα και το αίμα του, σάρκα από τη σάρκα του, ζούσαν κι ένιωθαν πιο καλά απ' τον καθένα το δράμα του» ¹ και, αφετέρου, γιατί το προσκλητήριο αυτή τη φορά καλούσε σε ένα γνώριμο για τους εκπαιδευτικούς του μεσοπολέμου ξεσηκωμό - αυτόν για την Ανόρθωση της Παιδείας, «για την απαλλαγή της νιότης, όλων των Ελληνόπουλων, απ' τη θανατερή επίδραση της φασιστικής ιδεολογίας, για αναβάπτισή τους μέσα στα ζωογόνα νάματα της αλήθειας και της δημοκρατίας, για αληθινή μόρφωση και προκοπή» ².

40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠ΄ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ: Η ομιλία στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ στην πλατεία Σαπφούς, στη Μυτιλήνη.

 Το Πολυτεχνείο, ακριβώς επειδή ήταν ένα γνήσιο και πρωτόγνωρο λαϊκό ξέσπασμα στοιχειώνει τους εφιάλτες των αστών και θρέφει τα όνειρα των εργαζόμενων στην πάλη τους για μια καλύτερη ζωή σε μια άλλη κοινωνία... 

Νίκος  Ζαρταμόπουλος

Πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων

στη Γ.Γ. Αιγαίου και Νησιωτικής 

                                                                                       Πολιτικής